درد مشترك

a-marefat — Thu, 07 Jan 2010 14:58:18 GMT

عمو نوروز نی می زد می یومد، پابه پا، تنها

عمونوروز اومد ، روز اومد ، آب شد برفا

عمونوروز زیر لب رجزمی خوند ومی یومد

هرازگاهی نمک می زد به زخمای ننه سرما

یهو می زد زیر بارون گل می کرد لبخندش

که یعنی بعدازاین یاجای تواینجاس،یاجای ما

عمو نوروز بود و حوچی پیروز یا فیروز

خلاصه تاخت می زد روز عیدو با شب یلدا

چپق برداشت، پک زد، دودشو با آه بیرون داد

یه فنجون قهوه خوردو گفت: اینه ماجرای ما

یک از اون شبای سرد بهمن بود، سردم بود

گرسنه بودم و عین یه زائو وقت دردم بود

سرم شد کاسه، مغزم عین جیوه لنگرک می زد

یه خط غم، در میون غصه تو قلبم قنبرک می زد

زمستون ابرو توی حوض خونه، من لگد می کرد

زمونه با بداش خوب، روزگارباخوبا بد می کرد

هوس کردم به جای قهرمان قصه ها باشم

برای ماهیا ، آب و واسه مرغا هوا باشم

دلم می خواست آلاچیق دختر کولیا باشم

رفیق بی سرو پاها و ژولی پولیا باشم

دلم می خواست بارون باشم اما توبیابونا

خیابون باشم اما زیر پای درب وداغونا

خوروسخون پاشم وتابوق سگ مستی کنم شاید

یه فکری هم به حال نحسی هستی کنم، شاید

برقصم با تموم لولیا ولوطیا وداش مشتی ها

ببوسم دخترای بندری رو توی کشتی ها

شبو از چشم شب پارو کنم، جارو کنم روزو

بشورم از تن آئینه ها این وهم مرموزو

ببافم تارو پود عمرمو با دست رویاهام

بخوابونم سر دنیارو روی بالش پاهام

کلاف بی سرم باهمسرم خوابید وشب سرشد

زنم زائید اما بچمون ازترس، دختر شد

زدم بیرون وسر از باغ انگوری درآوردم

به زور ارّه تاکستونو پاک از پا درآوردم

یه پشته هیزم از انگور شاهانی که خرمن شد

زدم کبریتو زیرش، آفت برفای بهمن شد

سحر خاکستری از تاک و تاکستون به دست اومد

که از اون جوجه ی ققنوس تابستون مست اومد

ذغال تاکو ده شب توی هاون خوب کوبیدم

تو آب جوش پختم ، آب شد رنگ ته دریا

دوات انداختم،برداشتم، برچهره مالیدم

ببینیدم خودم رو رنگ کردم ای مسلمونا !!!

سری بی سقف شاید، بی کلاه اما محالاته

سرم ازبین سرها درنیومد که نیومد

تا یه تنگ شیشه با کلی شراب کهنه که تو شه

کشیدم رو سرم تا قامتم شد عین آقاها

دوتا منگوله ازگیلاس بسته به خودش از دم

خودش شنگوله و منگوله هاشم حبّه انگورا

ننم می گفت: خان جان! یچه خان باید پسر باشه

حریف دست کم ده قلچماق نرّه خر باشه

بهش گفتم : ننه یابوی گاری که نزائیده

ولش کن تا همینجا گوشه ی ابروش سائیده

زنه از ترس آل افتاده توی چلّه ی کرسی

چشات کوره؟ چرا احوالشو از من نمی پرسی؟

یه چیزی زیر لب بلغور کرد و مرد جادرجا

خر و پالون اون از کدخدایی موند ارث ما

خرم رو سر بریدم گوش تا گوش و نشستم روش

با پوستش تنبک و دف ساختم، خرخوبه یا اینا؟

با چشماش ساختم دوربین، شدم عکّاس باشی خان

زدم به دشت و عکس انداختم از بچه آهو ها

با دُمّش ساختم شلّا ق تا جلّاد شم، شاید

زمستونو بترسونم، بسوزه دومن ابرا

که شاید آسمون قصّه مون از غصّه خالی شه

باهار حالی به حال شه ، دوباره آ ب شن برفا

باهار اومد ولی با جیب خالی و پز عالی

کلاغو رنگ کرده می ده جای هدهد و مینا

محمدرضا حاج رستم بیگلو_فروردین1388

a-marefat — Thu, 07 Jan 2010 14:51:48 GMT

غزلی از حسین غیاثی عزیز:

قرص" ماه صورتت "آرام بخش" دردهاست

قرص ماه صورتت انگیزه ی شب گرد هاست

پارک،تنها شاهد بوسیدن لب های تو

بی تو حالا پاتوق هر روزه ی ولگرد هاست

سیب سرخ سینه،گندمزار ِ موهای بلند

زن مصیبت نامه ای از سرخ ها و زرد هاست

سردی دستم تنت را گرم رفتن کرده بود

اتفاق هر شکستن، پشت ِ گرم و سردهاست

این غزل با گریه ای مردانه ثابت می کند

بی وفایی کار زن ها کار این نامرد هاست

a-marefat — Thu, 07 Jan 2010 14:49:56 GMT

شعری از حسین غیاثی شاعر مورد علاقه ی من:

تو که خونه ت رو دست مهتابه پشت پلکت فرشته می خوابه

جنگ اعصابه زندگی بی تو زندگی بی تو جنگ اعصابه

مرگ بر جاده های یک طرفه جاده های بلا گرفته ی شوم

"دوستت دارم "های بی مورد "دوستم داری" های بی مفهوم*

شرم انگشت و دکمه های سمج خاطرات مزخرف اروتیک

نامه های مچاله ی بد قول کارت های مزخرف تبریک

من و از بوی تند الکل و دود من و از بسته های خالی قرص

من و از کا فه های در به دری من و از قهوه های تلخ بپرس

مجرمم تو شبی که زن نشدی مرد باش و من و محاکمه کن

ته نشین ترانه های من و با صدای بلند زمزمه کن

از شب حجله ی بدون عروس تا گناه شب عروسی تو

من به اسم ترانه مشکوکم " زندگی نا مه ی خصوصی تو"

a-marefat — Thu, 07 Jan 2010 14:46:32 GMT

سلام آقا یا خانومی که کامنت فحش میزاره و قصد تخریب داری

شایدم فکر میکنی که میتونی منو عصبی کنی یا باعث یشرفتم بشی

از روزی که شروع کردم به خشت زدن اطلاع داشتم که این زبان شعری شاید در مقابله با اساتیدی که غزل یا مثنوی را به صورت کلاسیک دنبال میکنند و یا هنوز درگیر حضرت حافظ هستند در تصادم است و من آمادگی هر جور جنگ اعم از نرم و سخت رو دارم

اگر انتقادی از بنده ی حقیر دارید فکر کنم ادبیات ما انقدر گنجایش وظرفیت داره که بتوان از کلمات دیگری برای نقد استفاده کرد

خانوم

a-marefat — Tue, 29 Dec 2009 08:27:08 GMT

این غزل تقدیم به عاشقانه ی این روزها :یورش معینی

خون من از خون تو رنگینتره خانوم

هر چی شاه بندازی آس من سره خانوم
بین افرادی که بر عشقم نظر دارند
تو ثابت کن کی زن؟کی دختره؟خانوم
مانتوی کوتاهو موی شرابی اصل نیست
هر چقد سنگین بگردی بهتره خانوم
هر کسی که زنگ در را اشتباهی زد
فک نکن که شوهرت ÷شت دره خانوم
روسبیگری های تو خیلی زود لو میره
این مثال بارز دردسره خانوم
این مرد زخم خورده تو فکر بکارت نیست
شک نکن که آبروتو میبره خانوم
اون که با بی عرضگی بازم تورو نشناخت
بینمون باشه ولی خیلی خره خانوم

شیزروفرنی

a-marefat — Wed, 16 Dec 2009 20:34:18 GMT

من شیزروفرنی دارمو خوبم نمیشم

پس دیگه نزدیکم نشو واگیر داره

این نسخه ها رو توی مغز من نپیچون

دیوونگیم روی تو هم تاثیر داره

تو گریه میکنی من خالی میشم

بهم دس میزنی من بکر میشم

بهت دس میزنن چیزی نمیگم

دارم کم کم یه روشنفکر میشم

من هر روز فکر قرصای نخورده

تو هر شب توی نقش زیر پوستی

من از زنهای سن بالا سیرم

تو با بقالی که زن داره دوستی

همیشه از کنارم رد شدی تو

همیشه قهرمان دو بودی

گروهبان گارسیا دیوونه میشد

اگه تو ترک ترنادو بودی

من اون مردم که تو خونه

به هر چیزی نظر داشتم

همون مردی که وقتی هست

واسه دنیا خطر داشتم

من اون مردم که میخواسته

تو آغوش تو پیدا شه

بجنگه با من دیروزو

عاشق پیشه هم باشه

نمازم را که میخوانم

تب اعجاز میگیرم

چه شب هایی که از این درد

پتومو گاز میگیرم

چه شبهایی که سر کردیم

روی این تختها با هم

تزریق آمپول یعنی

دز بالاو درد کم

a-marefat — Sat, 05 Sep 2009 21:25:56 GMT

دهان كه باز ميكني معطر ميشوم

با من بيشتر سخن بگو

هنگامه ي حضور تو زمان به صفر ميرسد

و امن ترين جاي جهان فاصله ي دو دست توست

كه در آن گريه ساز كنم

در دوراهي شك و ايمان

در ستيز مريم و داس

در مصاف آهن و عشق

نگاهت شرم را مغلوب ميكرد

نگاهي كه ميان ماندن ورفتن مردد بود

و خوبي سرزميني ست كه تو از آن مي آيي

دهان كه باز ميكني معطر ميشوم

با من بيشتر سخن بگو

ابرها از حركت باز ايستانده اند

خنياگران خسته خاموشند با سازهاي شكسته

در كوله هايشان

و نجات بخش ترين آواي تو زمزمه ي پاك دوستي ست

در گلوي من

من از سرزمين مردگان مي آيم

همان قبيله ي دور دستي كه در آن انسان تنها انسان

ميزايد

و بيگانگي مفهوم قاطع شناخت بود

دهان كه باز ميكني معطر ميكنم

با من بيشتر سخن بگو

۱۱/۶/۸۸

كافه صلح